Plaats Advertentie

Vandaag geplaatst: 961

Get it on Google PlayDownload on the App Store

Suzuki Sport Gsx 1300R Hayabusa

Printen
Favorieten Toevoegen
Omschrijving van de adverteerder
Garantie: BOVAG. Sinds 1999 is het officieel de snelste productiemotor en dat levert de Busa een absolute cultstatus op. Vroeger, heel vroeger, was topsnelheid een ding. Voor de Tweede Wereldoorlog waren de pioniers op twee wielen druk bezig elkaar af te troeven met de hoogste snelheid in rechte lijn. In 40 jaar tijd was men van ‘fietsen met trapondersteuning’ en een topsnelheid van 48 km/u naar échte motorfietsen met een topsnelheid van 160 km/u gegaan. Na de oorlog kwam de nadruk meer op prestaties in de bredere zin van het woord te liggen, niet in de laatste plaats omdat het Engelse Vincent met de Black Lightning het snelheidsrecord met een ruime marge verbrak. Al liggend in zijn zwembroek op het zadel van zijn motor ging Rollie Speed in 1949 maar liefst 240 km/u over de zoutvlakte van Bonneville. Een op het zout geschilderde lijn moest Rollie op het juiste pad houden… De innovaties in de motorwereld volgen elkaar sinds de jaren ‘50 in rap tempo op: waterkoeling, schijfremmen, meer dan twee kleppen per cilinder, monolever-vering, aluminium deltabox-frames, turbo’s. Toch duurt het nog tot 1984 voordat een standaard productiemotor weer in staat is de 240 km/u te halen. Langzaam begint topsnelheid weer een dingetje te worden. Naast hitsige 600cc en 750cc supersport-motoren komen met name de Japanse fabrikanten met 1000cc sportmotoren. Die zijn niet zozeer lichtvoetig en wendbaar, maar het zijn juist snelle en comfortabele reismachines. Respectievelijk de Kawasaki ZX-11, Bimota YB6 (met Yamaha FZR1000-blok), de Kawasaki ZX-11 en de Honda CBR1100XX prijken bovenaan het lijstje met de hoogste topsnelheid. De Honda uit 1996, bijnaam Super Blackbird, haalt snelheden tot zo’n 285 km/u. Bijna alle Japanse fabrikanten strijden om de hoogste eer, maar eentje lijkt zich afzijdig te houden. Met de nadruk op ‘lijkt’… In 1999 doet Suzuki de wereldpers verstelt staan met de GSX1300R, beter bekend als Hayabusa. Die naam is niet toevallig, het is Japans voor slechtvalk en laat dat nu net de natuurlijke vijand van de blackbird (merel) zijn. Wie wil jagen moet sneller zijn en dat is de Busa zeker. Waar de andere Japanse fabrikanten elk jaar hun motoren enkele km/u sneller maakten, klapte Suzuki daar flink overheen met zo’n 20 km/u en een topsnelheid van boven 300 km/u. De concurrentie kon terug naar de tekentafel en dat gebeurde dan ook. Er gingen zelfs geruchten dat Kawasaki zou werken aan een ZX-12R die een topsnelheid van 322 km/u zou krijgen. Motorliefhebbers watertandden bij deze machtsstrijd tussen de Japanse fabrieken, maar Europese politici waren minder blij. Zij achtten motoren die 300 halen levensgevaarlijk en her en der gingen stemmen op om een importverbod te introduceren voor dergelijke snelheidsmonsters. Die stemmen waren kennelijk zo luid dat de motorfietsfabrikanten in 2000 gezamenlijk besloten hun motoren te limiteren op 300 km/u. Dankzij deze gentlemens agreement staat het record daarom officieel nog steeds op naam van de Hayabusa, zelfs (straatversies van) moderne krachtpatsers als de Kawasaki H2 (200pk) zijn standaard voorzien van begrenzers. Ook Ducati doet geen uitspraken over de topsnelheid van de Panigale V4, maar het lijkt erop dat alleen versies met een niet straat-legale uitlaat tot snelheden boven de 300 km/u in staat zijn. Het maakt de originele Busa’s van bouwjaar 1999 ware collectors items. Hoe deed Suzuki dat eigenlijk, de 300 halen? Daar was weinig exotische techniek voor nodig, de GSX1300R had een conventionele watergekoelde vier-in-lijn met vier kleppen per cilinder, al zo’n vijftien jaar het standaardrecept in die klasse. Het was vooral een grote en onwijs krachtige motor met een vermogen van 173 pk aan de krukas. De motor is atmosferisch, maar ademt wel via een zogenaamd ram-air-systeem. Daarbij wordt de rijwind via openingen aan de voorkant van de kuip door een vernauwing naar de motor geleidt, waardoor een hogere druk in het inlaattraject ontstaat. Het effect is vergelijkbaar (maar niet zo sterk) met dat van een turbo of supercharger, maar het voordeel is dat het systeem veel lichter is en geen mechanische verliezen geeft. Wel verhoogt het uiteraard de luchtweerstand van de motorfiets, maar het behaalde voordeel weegt kennelijk ruimschoots op tegen dat nadeel. Veel aandacht gaat ook uit naar de vormgeving van de motor. De Hayabusa wordt vaak bespot om zijn looks, maar weet dat vorm hier duidelijk voorrang moest geven aan functie. Ondanks het kleine frontale oppervlak van een motorfiets is de luchtweerstand van een tweewieler enorm. Daar waar een auto een mooie, vloeiende lijn kan hebben, waarbij belangrijke delen verstopt worden onder een aalglad bodywork, heeft een motor nu eenmaal onderdelen die je niet kunt inpakken. Denk bijvoorbeeld aan de voorvork en het stuur, maar bovenal aan de berijder. Niet voor niets zijn motoren auto’s doorgaans de baas bij stoplicht- en met name tussensprintjes, maar laten ze het afweten als het op topsnelheid aankomt. Je kunt het ook vergelijken met een geoefende racefietser die in z’n eentje misschien de 35 km/u langere tijd kan volhouden, terwijl zo’n ingepakte ligfiets ruimschoots het dubbele kan halen bij gelijke inspanning. Luchtweerstand kun je berekenen middels een formule en hoewel ik deze niet verder ga uitleggen (lees dit fijne achtergrondartikel voor meer informatie), is het goed om te weten dat snelheid in deze functie een kwadratische invloed heeft. Hoewel de snelheidstoename tussen 285 en 300 km/u slechts 5,2 procent is, neemt de luchtweerstand met 10,7 procent toe. Ergo: hoe harder je gaat, hoe belangrijker aerodynamica wordt. Suzuki begreep dat en schonk veel aandacht aan de stroomlijn. De motor wordt gedomineerd door ronde, gladde vormen, waarbij de berijder perfect kan wegvallen achter de kuip en de forse afdekkap over de buddyseat mooi aansluit op het achterwerk van de Busa-rijder. Het maakt van de Hayabusa ook een van de meest herkenbare sportmotoren, al lijken er maar weinigen te zijn die de Busa om zijn estetische kwaliteiten roemen. Zijn snelheid, zijn looks, de afzichtelijke stickers die Suzuki op hun snelheidsmonster plakt, de door de Busa afgedwongen snelheidsrestricties, het maakt van de Busa een ware legende. Daarbij kan ook Ghostrider niet onbenoemd blijven, de anonieme motorrijder die miljoenen dvd’s verkocht met zijn krankzinnige motorritten. Zo deed hij eens Rotterdam-Amsterdam van centrum naar centrum in 20 minuten en 32 seconden, al gebruikte hij voor die rit een GSX1000R. De motor heeft een grote schare fans en is populair bij het dragracen, waarbij de Busa doorgaans een verlengde achterbrug en een turbo aangemeten krijgt om te voorkomen dat het voorwiel teveel het luchtruim kiest. Het blok is daarnaast populair bij knutselaars van rappe autootjes. - Opbergpakket - Navigatie

Suzuki Sport aangeboden 2000.Blauw, 1,3, Benzine. 63592 km.


Bekijk alle advertenties van: Motoren, Suzuki, Suzuki Sport, Benzine Suzuki, Handgeschakeld Suzuki, Suzuki